Ja, en…wat boeit mij dit? What’s in it for me? Ik hoor het u denken…. Nou…lees het bovenstaande nog eens: de mensen zijn dus blij dat hun polis kan worden beëindigd…een polis, die ze ruim 10 jaar geleden waren begonnen met als doel een groot deel van hun hypotheek af te lossen. Nu moesten we zo snel mogelijk deze polis stoppen om te voorkomen dat hij –door de hoge kosten en de tegenvallende beleggingsopbrengsten- over een paar jaar zonder enige waarde (letterlijk waardeloos dus) zou aflopen… Een polis dus, die ze al veel geld heeft gekost en waarvoor ze nu dus extra kosten moeten maken om hem te kunnen stoppen. Waarna de hypotheek bijna volledig gedurende hun pensioen tot verhuizen of overlijden blijft doorlopen…

Ja, ik ben blij dat ik ze kan helpen maar nee, ik ben niet blij dat ik ze moet helpen. En ja, ik blijf het lastig vinden om hier –hoe logisch ook- geld voor te vragen. Dezelfde dubbelheid merk ik bij de workshops die ik samen met o.a. mijn collega Robert van As geef: ik ben blij dat we mensen echt verder kunnen helpen op hun ontwoeker-weg…en tegelijk baal ik er van dat het zo nodig is om mensen hier mee te helpen.

Door alle activiteiten en contacten in de afgelopen maanden is me wel duidelijk geworden dat er heel veel behoefte is aan mensen (zoals ik en nog een aantal collega-adviseurs) die zich verdiepen in deze moeilijke materie en de consumenten echt helpen om een zo goed mogelijke oplossing voor hun polis te vinden. Die oplossingen zijn trouwens wisselend: het varieert van afkopen, premievrij maken, door laten lopen tot omzetten naar een nieuw product met lagere kosten.

Dat maakt dat ik het werk toch ook gewoon leuk vind: je komt namelijk pas echt tot de juiste oplossing voor je klanten als je hun woekerpolis bekijkt in samenhang met hun totale financiële plaatje. Ja, inderdaad, een integraal financieel plan. Wat ik overigens altijd combineer –hoe zou het anders moeten denk ik dan- met Life planning: wat zijn jouw levensdoelen en welke middelen –bv. geld…- heb je nodig om die doelen te bereiken? En het loont! Actief aanpakken van een woekerpolis –binnen een vernieuwd financieel plan- levert mijn relaties regelmatig kostenbesparingen op van tienduizenden euro’s…

Daardoor wordt het probleem van de woekerpolis niet het eindpunt maar juist weer het startpunt van een nieuw traject: het (opnieuw) bepalen van de –financiële- doelen en hoe die te bereiken! Ontwoekeren 2.0 zal ik maar zeggen… Als ik samen met klanten weer een mooi plan heb gemaakt denk ik trouwens stiekem wel eens: stel nu eens dat ze die woekerpolis niet hadden gehad, zouden ze nu dan ook zo goed hebben gekeken naar hun financiële toekomst…We zullen het nooit weten…. Wat ik wel weet is dit: “mijnheer/mevrouw, wat ontzettend fijn dat ik u heb mogen helpen…”

Kom je uit loondienst, dan heb je de mogelijkheid om je vrijwillig via het UWV te verzekeren: een basisvoorziening, maar zeker als je een “medisch vlekje” hebt een goede en dure mogelijkheid. Ben je gezond, dan kun je terecht op de markt voor individuele voorzieningen, waar je kunt kiezen uit een groot aantal producten, variërend van heel slecht tot heel goed, van heel goedkoop tot heel duur. Ondanks de grotere transparantie door o.a. internet op deze markt, zijn er nog steeds grote verschillen in prijs en prestatie en is het vaak behoorlijk lastig om zelfstandig een verantwoorde keuze te maken.

Als je al een keuze maakt…hoe vaak heb ik het in mijn 25-jarig adviseurleven al gehoord: “een AOV is veel te duur, dat kan ik niet betalen…”. Een mooie voorzet voor mijn standaard antwoorden: Wat is “te duur”? Waarom kun je het niet betalen: de premie hoort volgens mij–net als een aansprakelijkheidsverzekering- een onderdeel te zijn van je vaste bedrijfskosten… Altijd mooie dialogen en discussies met klanten, zodat zij en ik helder kregen wat voor hen de beste oplossing was!

 Maar nu…nu is er het “Broodfonds”! Een fonds voor voorzieningen bij ziekte en arbeidsongeschiktheid, voor ondernemers, door ondernemers. Een mooi, eigenlijk al heel oud principe wat nieuw leven is ingeblazen: een groep mensen (minimaal 20, maximaal 50) vormt samen een fonds om elkaar financieel te steunen tijdens een korte of langere ziekteperiode: “draagt elkanders lasten”! Persoonlijk juich ik dit soort initiatieven erg toe: alle ideeën die ons minder afhankelijk maken van de “financiële fabrieken” zijn het waard om een serieuze kans te krijgen.

Op dit moment wordt er in Culemborg (en omgeving) een nieuw Broodfonds gemaakt, wat op de informatiebijeenkomsten leidt tot interessante opmerkingen: “ ik heb dus geen AOV nodig”, “eindelijk kan ik mijn AOV stopzetten” of juist “ik kan niet meedoen, want ik heb al een AOV”. Ok, tijd voor een paar belangrijke basispunten van een Broodfonds: maximale looptijd is 2 jaar en de maximale uitkering € 2.000,- netto per maand. Even goed opletten dus: Als je langer ziek/arbeidsongeschikt bent, stopt na 2 jaar je uitkering (van maximaal netto € 2.000,- (bruto ongeveer € 3.300,- per maand) en ben je aangewezen op (maximaal) bijstand, want van je zaak is dan helaas meestal niet veel meer over. Voor langere looptijden en/of hogere uitkeringen ben je dus toch aangewezen op een AOV. Maar die waren zo duur, toch…?

Zullen we eens kijken naar een mogelijke oplossing? Ik ben namelijk niet zo van de problemen! Een AOV kent verschillende eigen risicotermijnen: van 14 dagen tot 1 en soms wel 2 jaar, en het zal je duidelijk zijn dat hoe langer de eigen risicoperiode is, hoe lager de premie zal worden. Dus wat dacht je hier van: een combinatie van een Broodfonds (met een maximale uitkeringsperiode van 2 jaar) en een AOV (tot bv. je pensioen) met een eigen risicoperiode van 1 of 2 jaar. Combineer dan de besparing op de AOV door de lange eigen risicoperiode met een product wat je sluit via moderne collectiviteiten –geen provisies en forse extra kortingen door de omvang- en volgens mij heb je dan je voorzieningen bij ziekte en arbeidsongeschiktheid heel goed geregeld!

Weet je wat? Ik doe ook mee! Broodfonds Betuwe: waar kan ik tekenen? Verzekeraar, ik wil even met je praten over aanpassing van mijn eigen risicoperiode…!

Komt zo: een jaar geleden, 15 oktober 2009, was Blog Action Day 2009 voor mij de gelegenheid om mijn eerste blog te schrijven.  Het afgelopen jaar heb ik, met variërende tussenpozen, een aantal blogs geschreven waarvan ik hoop (en gelukkig ook weet) dat ze met plezier worden gelezen!

En nu, een jaar later, is het Blog Action Day 2010. Nou ja…. eigenlijk een paar dagen later, de afgelopen dagen lag mijn prioriteit even bij andere zaken. 

Dus een mooi moment om even stil te staan bij het centrale thema van dit jaar: Water!

Iedereen heeft zo zijn eerste gedachten bij water. Ik woon in Culemborg aan de Lek en hoefde niet lang na te denken: 15 jaar geleden hadden we in Nederland zo’n wateroverlast, dat de dijken serieus dreigden door te breken. Eind januari 1995 werd duidelijk dat de kans op een dijkdoorbraak zo groot was, dat we moesten evacueren. Geen mobieltjes, geen internet, geen Twitter….gewoon één zwaar overbelaste telefoonlijn waarmee ik mensen probeerde te bellen die ons zouden kunnen helpen. En helpen deden ze, en ze kwamen niet alleen: die dagen kwam er werkelijk een karavaan helpers de Betuwe in. Met man en macht werd ons huis leeggeruimd; alleen de zolder werd volgestouwd –daar zou het water niet komen- , voor de rest ging alles mee. En ja, ik bleek een grote Echte Vriendenclub te hebben: veel auto’s met aanhangers, veel handen, veel hulp dus ook beschikbaar voor andere mensen in de straat.

Volgeladen ging de karavaan weer de Betuwe uit: een groot lang lint van auto’s wurmde zich stapvoets richting veiliger plekken.

Daar sta je dan, in een leeg huis, in een lege straat, in een bijna lege stad. Bijna, want de bewoning en bewaking was tijdelijk overgenomen door politie van elders. Echt heel onwezenlijk om die avond nog door een soort spookstad langs een paar kennissen te rijden om te kijken of daar nog wat hulp nodig was.

Toen moest ook ik weg….Tot dat moment was het toch nog een beetje “niet echt”, een soort giga-oefening. Jazeker, ik had op de Lekdijk gestaan waar het water in de uiterwaarden zo hoog stond dat het er bijna overheen stroomde. Maar toch…

Totdat ik via de brug bij Rhenen de Betuwe uit reed: overal stonden hulpdiensten, politie en brandweer. Het verkeer mocht maar één kant op en wel zo snel mogelijk: naar boven, de brug over, eruit! Daar vlakbij was het toch echt heel serieus: met man en macht werd met zandzakken geprobeerd om bij Ochten een dijkdoorbraak te voorkomen. Daar, op dat punt, realiseerde ik me hoe “echt” het dus was, dat er wel degelijk een serieuze mogelijkheid bestond dat ons huis ruim 4 meter water te verduren zou krijgen…

Zoals iedereen weet is het gelukkig met een sisser afgelopen: de dijken hebben het gehouden en na een week konden we weer terug. Achteraf denk je, waar gaat dit over… maar als je op de terugweg dan Culemborg inrijdt, waar vlaggen en grote borden staan met “welkom thuis, Culemborgers!” ja, dan ben je dus gewoon ontroerd.

Na een paar weken was het weer business as usual. Wel met een verschil: de dijken zouden verbeterd gaan worden, en zo snel mogelijk. En met bijzonder weinig bezwaren van de bewoners van de gebieden langs de rivieren. Daarnaast was er eindelijk serieus aandacht voor de oorzaken van deze bijna-watersnoodramp. Al die woningen in de uiterwaarden, al die steeds meer ingekaderde rivieren, al dat extra smeltwater dat via een steeds smallere “pijplijn” moet worden afgevoerd richting zee. En ik ben geen waterexpert, dus ik zal nog wel wat oorzaken vergeten.

Maar het moge duidelijk zijn dat het ingrijpen van de mens in de natuur ook hier zijn grenzen heeft, en dat die grenzen ruim waren overschreden. En dat je, ook op dit gebied,  dus steeds heel zorgvuldig moet blijven zoeken naar de juiste balans tussen Planet, People en Profit.

Nou, één woord, één gedachte, één blog. Één van de wereldwijd duizenden blogs over water: iets waar zo weinig zo ontzettend veel van hebben en zo velen zo weinig. Goed om daar niet alleen nu, niet af en toe, maar gewoon zo vaak mogelijk bij stil te staan. Want daarover heb ik het hier helemaal niet gehad. Terwijl dit soort schrijnende zaken natuurlijk veel en veel belangrijker is dan een evacuatie van een Betuws stadje 15 jaar geleden… Maar ja, angst voor te weinig water heb ik nooit gekend. Wel angst voor teveel water…daarom vandaag, voor Blog Action Day 2010, dit verhaal. Voor mezelf en voor alle andere mensen die er bij betrokken waren. En vooral, om aandacht te vragen voor alle grote waterproblemen op onze aarde.

OK: Nieuwe financiële wereld. Schaamteloze ideeën, beste practices….

Pardon, wellicht een klein beetje erg pretentieus begin van deze blog…?!

Ja. En nee. Ik heb het hier namelijk over het New Financial Forum van donderdag 30 september 2010. Afronding van het project “gewoon….Doen! Schaamteloze ideeën voor een nieuwe financiële wereld”. Opgezet dit voorjaar door Ivo Valkenburg en Willem Vreeswijk, twee erkende entrepreneurs van de financiële wereld 2.0.  

Als een van de 90 “ambassadeurs van de nieuwe financiële wereld” heb ik me een dag ondergedompeld in de innovatieve energie van zo’n 500 mensen die het gewoon kwamen doen!

Nou… natuurlijk niet al die 500. Laten we eerlijk zijn, er zaten ook een aantal look-a-likes bij deze dag; mensen uit de “oude wereld” die hun marketing handig afstemmen op de nieuwe ontwikkelingen in de branche. Kan ik zo een artikel over volschrijven, ga ik nu niet doen…

Kenmerk van de meeste mensen die op het forum aanwezig waren, is namelijk dat ze niet alleen vooruit kijken, maar ook vooruit gaan, voorop lopen. En het is toch veel mooier om daar naar te kijken, van te genieten en nu dan een mooi stuk over te schrijven?!

De dag zelf begon met een uitstekende cappuccino bij een erkend vertegenwoordiger van de oude wereld; mooi dat in de nieuwe wereld goede tradities en gewoontes ook een plek hebben…

Het ochtendprogramma werd geopend door drie sprekers, Die de meeste mensen niet echt kenden en dus niet precies wisten wat ze mochten verwachten: Cees Welten? Mark Anielski? Satish Kumar? Maar de organisatie wist het wel…! Cees Welten begon met het leggen van vingers op een paar hele pijnlijke “oude wereld” plekken…zijn oproep tot actie werd overgenomen door Mark Anielski, de Canadese gelukseconoom, die eerder deze week ook een aandachtig publiek had bij het ministerie van financiën. Een goed doortimmerd verhaal, ondersteund door eigen persoonlijke beelden. Zijn boodschap: “let’s create an economy of love and genuine wealth”!  

Daarna was het –opgewarmde- podium voor een zeer markante man: Satish Kumar, een gerenommeerd economisch activist uit India. Zijn 30 minuten op het podium waren voor mij en de meeste bezoekers de meest indrukwekkende en inspirerende van de hele dag! De kern van zijn betoog was dat economie en ecologie altijd samen moeten gaan en dus ook altijd samen onderwezen moeten worden. En dat we, vanuit die combinatie economie/ecologie, weer toe moeten naar de enig juiste volgorde der dingen: Eerst de Planet, dan de people en dan pas de Profit…!

 In de daarop volgende lunchbreak werd volop na- en doorgepraat over deze inspirerende start van de dag. Uiteraard waren op het forumplein aanwezig de sponsors en een aantal bedrijven, die graag lieten zien welke producten de nieuwe adviseurs volgens hen absoluut in hun tas moeten hebben. Maar ook de aanwezigen van LEF, 10-minuten coaching en meting van de juiste hartcoherentie zorgden voor de juiste ambiance voor alle aanwezige zoekers en zieners tijdens de lunch.

Voor het middagprogramma was een keuze gemaakt uit de vele ingediende schaamteloze ideeën: Bankieren in de nieuwe menselijke economie, concreet aan de gang gaan met Business modelling en productontwikkeling voor de Nieuwe adviespraktijk, nieuwe pensioenverhalen en beleggingsideeën, nieuwe opleidingsmogelijkheden….het gebeurt niet vaak dat je als congresganger zo’n overweldigende keuze hebt uit boeiende sessies met topsprekers.

De middag werd afgesloten met een bestuurdersdebat wat wellicht een nieuw hoogtepunt had kunnen zijn, maar helaas (volgens de meeste aanwezigen) een net wat te hoog “please-gehalte had”: na de oprechte en inspirerende sprekers en sessies bleek het voor de aanwezige financiële bestuurders toch moeilijk om zich echt helemaal te laten zien. Maar er waren zeker vonken aanwezig…wie weet wat er mee aangestoken wordt!

Na zo’n enerverende en spraakmakende dag duurde de netwerkborrel uiteraard veel te kort….Pas na lichte aandrang gingen velen door de draaideuren van het World Forum in Den Haag naar buiten, weer terug de Oude Wereld in.

Maar wel een echt wat veranderde oude wereld: honderden Financials, geïnspireerd en ondersteund door collega’s en nieuwe denkers die leven en werken vanuit hun hart zullen de kopgroep van de nieuwe financiële wereld weer groter maken. Zullen helpen om samen nieuwe ideeën concreet te  maken en nieuwe adviesmethodieken zo snel mogelijk mainstream laten worden. Zullen zorgen dat de twijfelaars in de oude wereld duidelijk wordt gemaakt dat ze gewoon mee moeten: de nieuwe financiële wereld 2.0 is geen droom, geen concept, geen idee: hij is al een poosje begonnen! Op dit New Financial Forum was dat volstrekt duidelijk en de belangrijkste boodschap was dan ook: niet achteruit, niet stilstaan, maar vooruit: Gewoon…Doen!

Toch was er een onderwerp dat boven kwam en bleef drijven. Niet onlogisch: het is een belangrijk onderdeel van mijn werk, de afgelopen jaren ben ik er op verschillende manieren mee bezig geweest en het belangrijkste: ik merk dat het enorm leeft bij mijn relaties: Life Planning.

In de V.S. noemen ze het “Financial Planning well done”. Hier in Nederland heeft eigenlijk elke planner zijn of haar eigen omschrijving, maar in de basis komen die omschrijvingen ongeveer op hetzelfde neer: Met behulp van Life Planning breng je geld en gevoel bij elkaar. Op de omslag van de Nederlandse vertaling van het boek van George Kinder over Life Planning wordt het genoemd “de onmisbare schakel tussen geld en gevoel”. En ik ben het daar volledig mee eens.

Iedere keer weer blijkt dat een financiële planning die ik (of collega-planners) maak pas klopt, als die planning gekoppeld is met het gevoel van de relatie. Als de relatie weet, nee, voelt dus, dat deze planning van en voor hem is, dat de planning “matcht” met zijn gevoel, zijn dromen en dieperliggende doelen. Dan wordt de planning ook echt van de relatie en zorgt hij ervoor dat hij zijn planning ook daadwerkelijk gaat realiseren!

Mooi. Heel mooi. Maar zoals zoveel dingen die je wilt bereiken: je moet er wel wat voor doen…

Volg me even in het beeld van een berg die je gaat beklimmen: de weg naar je doel. En op een gegeven moment sta je daar, bovenop de top van die berg: Het is prachtig, je geniet van het uitzicht, op wat je wilt bereiken. Maar om dat te bereiken moet je natuurlijk wel weer verder: afdalen dus. En ik weet niet of je het weet, maar tijdens een afdeling van een berg gebeuren meer ongelukken dan tijdens de beklimming…! Opletten dus, net zoals bij de beklimming: geconcentreerd blijven en volhouden.

Leuk hè, zo’n beeld. Beelden zeggen vaak meer dan 1000 woorden. Maar nu s.v.p. met dit mooie beeld terug naar het echte leven, naar het hier en nu, kan dat? Ja, dat kan. Adviseurs die werken met Life Planning hebben daar namelijk verschillende middelen voor beschikbaar. Sommigen werken alleen met de methodiek van George Kinder, of Financial DNA. Anderen (waaronder ik) hebben deze en andere middelen geïntegreerd in hun eigen methodiek, die voor hen en hun relaties het beste werkt.

Wat wel bij alle adviseurs hetzelfde is: een Life Planning doe je net zoals je die berg beklimt: stap voor stap. Gestructureerd, met aandacht en: volhouden! Het is natuurlijk geen “trucje” wat je een keertje doet. Het is een manier van doorlopend bezig zijn met het realiseren van je doelen: toetsen of je nog op de juiste weg zit, in het juiste tempo enz. En die toetsing is heel belangrijk! In onze snelle informatiemaatschappij gebeurt zoveel, zijn er zoveel mogelijkheden en uitdagingen dat het echt heel eenvoudig is om je doel, al dan niet tijdelijk, uit het oog te verliezen.

Zelf ben ik acht jaar geleden heel gestructureerd bezig geweest met “wat wil ik in mijn leven?!” Toen werd mij helemaal duidelijk dat voor mij een belangrijk levensdoel is: mensen helpen. En dat ik dat zakelijk wil bereiken door mijn ervaring en kwaliteiten in te zetten om mensen te helpen met het oplossen van hun financiële vraagstukken. In mijn huidige praktijk bv. door middel van “1 op 1” advies en van workshops.

En ook: dat ik een deel van mijn tijd wil gebruiken om mijn kennis en ervaring, mijn visie over mensen helpen in de financiële dienstverlening over te dragen aan collega’s en branchegenoten.

Mijn persoonlijk doel, helemaal kloppend voor mij en dus ga ik er voor. 100%. En ook bij mij vraagt, nee schreeuwt het af en toe om toetsing…door mijzelf, door mijn vriendin, met hulp van collega’s, maakt niet uit.

Ook nu, met alweer een lekker volle agenda ben ik afgelopen maanden weer hiermee bezig geweest: even stilstaan, even terugkijken, even kijken hoe het is in het hier en nu, even vooruitkijken. En weer constateren dat de weg naar mijn doel er gewoon niet duidelijk ligt…Hoe dat komt? Eigenlijk heel logisch: er is maar een iemand die deze weg loopt: ikzelf. En wegen die niet zo vaak belopen worden vind je niet zo makkelijk…

En dus: toetsen, voelen, aandacht: klopt het? Zit ik nog op koers? Klopt het tempo nog? Ja, het klopt. En het was goed om even stil te staan: om te zien dat de koers wat bijgesteld moet worden en het tempo aangepast…

Weer verder dus. Mensen helpen: met Life Planning, financiële planning, woekerpolissen, workshops/meetings, artikelen/interviews, nieuwe manieren van communicatie…

Berg op, berg af. Ogen open, letten op de weg, maar ook genieten van het uitzicht, van de nieuwe dingen. Af en toe struikelen, opstaan en weer doorgaan: stap voor stap.

En misschien kom ik jou onderweg wel tegen…! Als je wilt, loop ik graag een stukje samen. Graag tot dan!

Ik heb er veel reacties op gehad, dus leek het me een goed idee om dit artikel ook hier te plaatsen. En ook jouw reactie is uiteraard van harte welkom!

Echtscheiding/uit elkaar gaan

Ja! Het is weer zomer! Dit zonnige seizoen is hét moment om erop uit te gaan. Lekker aan het water, in het bos of de bergen. Zwoele zomeravonden doorbrengen met fijne vrienden, mooie toekomstplannen delen…. zo kan het zijn. Of… je zou willen dat het nog zo zou zijn.

Want waar ik het nu over wil hebben -en waar jij misschien helemaal niet over wilt lezen- is echtscheiding /uit elkaar gaan. Wist jij bv. dat na de vakanties in de zomer en de winter gemiddeld meer stellen besluiten om uit elkaar te gaan dan in andere periodes?

En ja: jij kiest: wel of niet doorlezen. Nu, later, of niet. Kijk maar, ik ga hieronder verder.

We weten denk ik allemaal wel dat tussen een derde en de helft van alle relaties na korte of langere termijn beëindigd wordt. Dat betekent dus dat jij het wellicht zelf heb meegemaakt, of het in ieder geval in je directe omgeving hebt ervaren.

Voor mij persoonlijk geldt dat ik in de loop van de jaren een aantal familieleden en vrienden uit elkaar heb zien gaan en zelf ruim vier jaar geleden ben gescheiden. Daarvoor en daarna heb ik veel mensen mogen begeleiden in de financiële afwikkeling van hun scheiding en zal ik het zeer waarschijnlijk nog heel vaak doen.

Ik schrijf hier bewust “mogen begeleiden” want keer op keer merk ik dat dit onderdeel van mijn werk me heel erg aanspreekt. Dat ik mensen kan –en mag- helpen die meestal in een heftige emotionele achtbaan zitten: dankbaarheid is misschien een groot woord, maar het is voor mij wel één van de belangrijkste redenen om als financieel adviseur te werken.

Als je gaat scheiden komt er veel in korte tijd tegelijk op je af…..verdriet, pijn, onrust, kinderen, woonsituatie, familie, vrienden en kennissen (welke vrienden worden hier kennissen, en welke kennissen worden vrienden….), angst, verdelen van de spullen, geld…. Dit zijn maar een paar gedachten, ik denk dat je zelf nog wel wat aanvullingen hebt. Als je in staat bent om deze achtbaan, deze absolute nr. 1 van stresssituaties tot een goed einde te brengen (hoe dat er dan ook uitziet) mag je jezelf echt een enorm compliment geven!

“Gewoon” maar een aantal vragen waar bijna iedereen mee te maken krijgt: Hoe werkt dat nu eigenlijk, verdeling van ons vermogen? En hoe gaat het dan met de hypotheek? En die polis die eraan gekoppeld is? Wat moet of mogen we eigenlijk met de opgebouwde pensioenen? Hoe bepaal ik de waarde van mijn zaak? Waar moeten we allemaal naar kijken om te zorgen dat we fiscaal de juiste beslissingen nemen? Hoe zit dat nou precies met die erfenis die ik een paar jaar geleden gekregen heb? Vragen, onduidelijkheid, onrust…

In mijn praktijk kom ik veel tegen dat geld en emotie stevig aan elkaar gekoppeld worden. En heel vaak op een verkeerde manier. Hoe logisch is het immers om je pijn van de echtscheiding te richten op bezit, op geld…. En hoe mooi kan het zijn als je samen in staat bent om –stap voor stap- die pijn los te koppelen van het geld. Om punt voor punt de juiste antwoorden te vinden, om steeds meer duidelijkheid te krijgen. Om dit onderdeel van de scheiding “tot rust” te kunnen laten komen, zodat je de aandacht kan richten op al die andere zaken die ook zo belangrijk zijn.

Wellicht begrijp je nu een beetje waarom er dus adviseurs -waaronder ik- zijn die graag mensen hier bij willen en kunnen helpen. Dat ik graag als loods naast de twee kapiteins sta om ze financieel veilig van A naar B te begeleiden.

Nee, leuk is het niet. Scheiden is niet leuk en dat gaat het ook nooit worden. En het was ook niet leuk om er over te lezen en na te denken op zo’n mooie zwoele zomeravond of met je voeten lekker in het water. Maar helaas wel nodig. Vaker dan ons lief is. Dus waarom niet nu?

Nieuwsgierig naar de inhoud? Geef ik je toch gewoon een voorproefje: mijn bijdrage over het hoe en waarom van mijn adviesbureau…!

Artikel juni 2010 voor Gewoon….doen!  Ambassadeurs van een nieuwe financiële wereld.

Het klonk zo makkelijk: Gewoon… doen: deel je ideeën voor de nieuwe financiële wereld!

…maar geen propaganda voor je eigen bedrijf. Oh. En… als nu je eigen bedrijf een heel mooi voorbeeld van de nieuwe financiële advieswereld is…?! Tja, dan is het natuurlijk goed…

Ha! Een reclameblok van 500 woorden beschikbaar! Organisatie bedankt!

Nou, eerst even voorstellen dan maar?

Ik ben Hubrien Meijaard, 45 jaar, woon in Culemborg en heb daar ook mijn eigen bedrijf: Hubrien – Financieel advies 2.0

Al bijna 25 jaar is mijn dagelijkse werk – en belangrijk levensdoel-  het mooiste werk wat er is: mensen helpen!

Leuk..en ook best mooi hoor….maar wat doe jij dan concreet, dat je hier zo schaamteloos reclame kunt maken…?! Want mensen helpen: dat is toch niet echt nieuw te noemen.

Nee, dat is waar. En weet je wat ook niet nieuw is: eerlijk zijn, duurzame oplossingen voor je klanten creëren, transparant zijn, je klant echt centraal stellen, echte verbindingen maken, echt luisteren, vanuit je hart werken….

Allemaal oude zaken, oude uitgangspunten, oude basiswaarden.  Bij alle oude samenlevingen en wijze Meesters kom je ze tegen, dus al die zaken zijn al heel lang bekend, zeg maar gerust: antiek…

Maar waarom is het dan zo, dat als ik mensen vertel waar advies 2.0 voor staat, dat ik werk vanuit die kreten hierboven…dat die mensen dan instemmend knikken en zeggen: ja inderdaad Hubrien, dat is pas vernieuwend, wauw…?!

Onbegrijpelijk. Hier is toch niets unieks, niets vernieuwend aan..? Althans, dat zou niet zo mogen zijn…en daar zit het hem in. In onze samenleving zijn we er blijkbaar in geslaagd om zo ver van deze basiswaarden af te drijven, dat het nu dus blijkbaar weer vernieuwend is om ze als uitgangspunt te nemen van je leven en je werk.

Ik probeer dus maar gewoon te doen zoals ik ben, levend en werkend vanuit deze basiswaarden. Dat deed ik 25 jaar geleden, dat doe ik in het hier en nu, en dat doe ik hopelijk nog heel lang….

Ben ik daarmee anders dan “de rest” ? Nee, natuurlijk niet. Iedereen heeft toch deze basiswaarden in zich?

Ja, en soms zitten ze gewoon ( diep) verstopt…en ik weet waar ik het over heb.  Ook ik heb er af en toe een zootje van gemaakt, zowel prive als zakelijk. In de eerste zin van deze alinea staat niet voor niets het woordje “proberen”… En dan is het weer opstaan en opnieuw beginnen. Of verder gaan, kies zelf wat voor jou het beste voelt.

Zo was het, zo is het en zo zal het blijven.

In beweging blijven dus, in verbinding blijven met jezelf en de wereld. Open staan voor verandering, voor opnieuw toepassen van oude kennis en kunde.

In het hier en nu is dat voor mij: advisering op basis van Financial Life Planning, uitvoering op basis van “groen geld”.  Over concreet gesproken.

En daarmee zijn we bijna aan het einde van dit reclameblok…en ook weer bijna aan het begin. Het begin van de nieuwe financiële wereld, waarin iedereen zijn of haar plek zal vinden. Waar iedereen elkaar kan, mag en gaat helpen.

Vanuit al die mooie, wijze, oude  basiswaarden.
Vanuit inspiratie. Vanuit het hart.
Vanuit liefde.

]]> http://www.hubrien.nl/gewoon-doen/feed 0 http://www.hubrien.nl/transformatie-het-aloude-verhaal-van-de-vlinder-in-onze-tijd http://www.hubrien.nl/transformatie-het-aloude-verhaal-van-de-vlinder-in-onze-tijd#comments Sun, 31 Jan 2010 22:51:00 +0000 hubrien http://www.hubrien.nl/wp/?p=156 En opeens zat ik te tikken aan een nieuwe tekst, geïnspireerd door een verhaal dat iedereen kent van rups, naar pop, naar vlinder. Wat is daar voor nieuws aan te vertellen? Misschien niet zoveel, maar daar gaat het hier niet om. Het gaat me in het hier en nu om dit verhaal te gebruiken als metafoor voor de veranderingen in onze tijd, in onze (financiële) wereld waar we middenin zitten.

Wat gebeurt er ook al weer voordat die prachtige vlinder uit z’n cocon kruipt? Eerst is er natuurlijk het eitje. Dan krijg je het rupsje-nooit-genoeg dat zich helemaal tig slagen in de rondte eet, vele malen zijn gewicht per dag… en dan vormt het zich tot pop. Wat daarmee gebeurt is zo’n mooi kinder-geheim… hopelijk iedereen heeft wel eens vol verwondering gezien wat er dan gebeurt: uit de cocon van de pop kruipt moeizaam een soort van vlinder…en het lijkt net alsof er een mismaakt schepseltje uit komt wat het niet gaat redden…..maar je weet het: niet aanraken! niet helpen! De vlinder-to-be heeft het nodig om zichzelf te versterken…en dan, opeens, slaat hij zijn gedroogde vleugels uit, verbaas je je over zijn schoonheid…en vliegt hij weg, zijn nieuwe wereld ontdekkend, jou vol eerbied achterlatend over weer zo’n prachtig wonder van onze schepping, een teken van het liefdevolle universum….

Wat mij altijd het meeste heeft geboeid is de verandering die de pop doormaakt in zijn cocon. Wat gebeurt daar nou van binnen? Hoe kan dat nou, dat zo’n rups zo verandert? Onlangs las ik een amerikaans artikel, waarin een bioloog dit heel mooi uitlegde. Ik ben echt geen deskundige, maar als ik het goed begrijp gaat het ongeveer zo:  Wanneer de rups in de cocon een pop wordt gaat hij de “stille” fase in. In die fase  worden er een nieuw soort eiwitten gevormd, die de aard van een cel definitief kunnen veranderen. In het begin gaat dit in kleine aantallen, langzaam, ongestructureerd, zonder samenhang. En dus maakt het immuunsysteem van de pop dan ook korte metten met deze vreemde, andersoortige cellen-in-aanmaak: verandering, dat willen we niet…! Maar gedurende het proces van de metamorfose worden er steeds meer van die eiwitten gecreëerd, ze komen sneller, in grotere hoeveelheden en steeds meer gebundeld… : het immuunsysteem kan het niet meer aan en… geeft het op. Op dat punt verandert de rups in een wat soepachtig hoopje, wat de voedingsbodem is van de nieuwe celsoort. En deze cellen vormen dan weer het lichaam van de vlinder. Een volledige gedaanteverwisseling, een transformatie, maar meer: een natuurkracht!

Ja…en..?

Als ik dit prachtige verhaal als metafoor op ons en onze tijd loslaat, zie ik dat wij (althans: de meesten van ons..!) op dit moment als pop in de cocon zitten: We zijn geen rups meer en ook nog geen vlinder; we zitten middenin die transformatie, die fase waarin wij en onze wereld (immers: wij zijn onze wereld) structureel veranderen.

Hoe ver zijn we dan? dat weet ik niet. Als je het op individueel niveau bekijkt zal het ook verschillen: de ene mens is nog helemaal in de rups-fase: Gewoon dooreten, ontkenning van het nieuwe, van de verandering. Anderen zitten er middenin: de boodschap van de verandering is letterlijk en figuurlijk binnengekomen en hij of zij heeft misschien gewoon rust of kloktijd nodig om die aanpassingen te verwerken. Weer anderen zitten al in de eindfase, vlak voor het opbreken van de cocon: het gaat allemaal nog moeizaam, maar de verandering is verwerkt en de weg is duidelijk: naar buiten, de mooie boodschap aan de wereld laten zien!

Als ik de metafoor loslaat op de financiële wereld, wordt hij glashelder: de mensen en bedrijven in de beginfase, de nieuwe realiteit ontkennend, weer kijkend naar de koers van hun aandelen en hun bonussen.

Dan de mensen die “het” wel zien en de verandering actief maken, in zichzelf en in hun organisatie. Eerst aarzelend, zoekend, alleen-op-de-wereld. Maar steeds meer duidelijk, om zich heen kijken en medestanders zien en zich daarmee verenigen, samen nieuwe wegen betredend.

En dan natuurlijk de voorhoede, de mensen die al langer in het proces zitten. Het zijn er niet veel, maar ze zijn er, de visionairs. Terwijl bijna iedereen nog druk als een rupsje bezig was om de groene blaadjes op te eten, waren zij bezig hun vleugels te vormen en hun cocon op te breken. Ze zien er vaak nog niet zo mooi uit, de Oude wereld noemt ze lacherig dromers, niet-realisten. In de nieuwe wereld zijn zij echter de wakkeren, de nieuwe realiteit, diegenen die echte schoonheid hebben.

En je weet nu hoe je ze kunt herkennen, die voorlopers, die visionairs: het zijn die mooie vlinders (die ook niet zoveel eten!), die de wereld laten zien hoe goed verandering kan zijn. Dat verandering het enige is wat constant blijft. En dat die verandering in de (financiële) wereld er komt, er ook al is en vooral: echt is.

En nee, niet alle rupsjes worden tegelijk pop, en niet alle poppen worden tegelijk vlinder. Iedereen, onze hele wereld is bezig met deze transformatie, maar ieder in zijn eigen tempo. Als je kijkt naar het oude en het nieuwe zou ik zo graag willen dat alles en iedereen vandaag nog verandert, direct van rups in vlinder! Maar dat kan dus niet, alles heeft zijn eigen tijd… Zoals je van  buiten niet weet wat er in de cocon gebeurt, zoals je de vlinder niet kunt helpen om uit zijn cocon te komen en de nieuwe wereld in te gaan….

Zullen we dan maar gewoon bij onszelf beginnen? Kijk maar eens naar jezelf. Waar sta jij in deze wereld: voel of ben je je de rups, de pop in de cocon, of misschien de vlinder? Het maakt eigenlijk niet zoveel uit waar je staat. Wat wel uitmaakt is het inzicht, het weten. Daar begint het.

PS: als je denkt dat je voor het eerst je vleugels gaat uitslaan, laat je het me dan weten…?! Ik denk namelijk dat ik nooit genoeg kan krijgen van het kijken naar weer zo’n wonder van schepping, zo’n natuurkracht, zo’n prachtig signaal van….Liefde!

Op 12 november is het Charter for Compassion officieel ondertekend door o.a. de Dalai Lama en Desmond Tutu.

Charter for Compassion? jazeker, voornamelijk gebaseerd op de zgn. “golden rule”: wees empathisch en  plaats jezelf in andermans schoenen. Behandel anderen zoals je graag zelf behandeld wilt worden. En weiger, in elke omstandigheid, daden te verrichten die anderen schaden….

Iets nieuws? Nee, maar wel – ieder geval voor mij- toch heel moeilijk om deze regel consequent te volgen…. Heel goed dat dit weer eens stevig is “neergezet”. En daarom hierbij geen link, geen verder verhaal, maar gewoon de volledige tekst.

Ik wens ons in het nu en later veel succes in het volgen van dit handvest!

Handvest voor Compassie

Het principe van compassie of mededogen ligt ten grondslag aan alle religieuze, ethische
en spirituele tradities; steeds opnieuw wordt daarmee een beroep op ons gedaan alle anderen te behandelen zoals wij zélf behandeld willen worden. Compassie is onze drijfveer om ons onvermoeibaar in te zetten voor het verzachten van het leed van onze
medeschepselen, om terug te treden uit het middelpunt van onze wereld en een ander voor het voetlicht te plaatsen, en om recht te doen aan de onschendbare heiligheid van ieder mens en een ieder, zonder enige uitzondering, te behandelen met volstrekte waardigheid, billijkheid en respect.

Daarbij hoort tevens de opdracht om er zowel in het openbare als in het privé-leven voor
te waken geen enkele vorm van leed te veroorzaken. Door gewelddadig te handelen, door
de kwaliteit van het leven van een ander te verslechteren, door de grondrechten van die
ander te misbruiken of te ontkennen, en door haat te zaaien met laatdunkende uitingen over anderen – zelfs over onze vijanden – doen wij de menselijkheid die wij allen met elkaar delen geweld aan. Wij erkennen dat wij er niet in zijn geslaagd een leven te leiden vervuld van compassie en dat sommigen uit naam van hun religieuze overtuiging het totale menselijke leed zelfs groter hebben gemaakt.

Daarom roepen wij iedere man en vrouw op om ~ compassie opnieuw te maken tot de
kern van moreel handelen en van religie ~ terug te keren naar het oude principe dat iedere interpretatie van geschriften die aanzet tot geweld, haat of minachting geen enkele
legitimiteit heeft ~ garant te staan voor de verstrekking van correcte en respectvolle
informatie over andere tradities, godsdiensten en culturen aan jongeren ~ positieve
waardering van culturele en religieuze verscheidenheid te stimuleren ~ bij te dragen aan
medeleven, gebaseerd op kennis, voor het leed van alle mensen, ook van hen die wij als
onze vijanden zien.

Het is van wezenlijk belang dat wij compassie in onze gepolariseerde wereld maken tot
een duidelijke, lichtende en dynamische kracht. Indien compassie is geworteld in principiële vastbeslotenheid om uit te stijgen boven egoïsme, kan zij politieke, dogmatische en religieuze grenzen slechten. Als product van onze wezenlijke afhankelijkheid van elkaar, speelt compassie een fundamentele rol binnen menselijke relaties en bij een volwaardig mensdom. Compassie voert naar verlichting en is onmisbaar voor het realiseren van een eerlijke economie en een harmonieuze wereldgemeenschap die in vrede leeft met elkaar.

En toen beloofd: nu iets over die andere Klimaatverandering: die in de financiële wereld.

Euh, hallo Hubrien, dit is wel een blog, wordt dit boeiend genoeg voor de lezers…? Ja.

“Einde van kredietcrisis in zicht”

“Bonus van bankiers alweer op oude peil”

Ja, dat heb ik ook gelezen, ja. En nee, met dat bonusgedoe ben ik ook helemaal niet blij. Het lijkt er op dat de bankiers hun adem hebben kunnen inhouden omdat de kredietcrisis voor hen te kort is. En het lijkt er op dat de huidige verontwaardiging niet hard en lang genoeg klinkt om een change of mind bij de bankiers in gang te zetten. Het lijkt dus inderdaad dat ”ze” weer gewoon doorgaan alsof er niets veranderd is.

Lijkt. Maar het is niet zo. Ook deze verandering kent zijn ”point of no return” en ook bij deze verandering zijn we die gepasseerd….maar hier een goede kant op!  Heel veel mensen zijn heel boos op de mensen in de financiële wereld die de crisis hebben veroorzaakt. En terecht. En die boosheid is geuit, wordt geuit en zal steeds meer worden geuit (vreemd woord eigenlijk “geuit” … zeker als je dat zo een paar keer achter elkaar gebruikt…).

En daar zit nu net een belangrijk verschil met het – recente- verleden! De geest is uit de fles: “Ze” komen er niet meer mee weg! Dat denken “ze” wel, en dat lijkt misschien wel zo op dit moment, maar echt, het gaat – al heel snel- niet meer gebeuren.

Nee, natuurlijk krijg je zo snel zo fout opgevoede en zich zo fout gedragende bankiers -en topmanagers!- niet terug in de “normale” wereld. Daar zijn een aantal zaken en gewoon tijd voor nodig, iets waar anderen al heel zinnige dingen over gezegd en geschreven hebben. Waar het in het hier en nu om gaat is vooral het feit dat “ze” blijven horen, blijven voelen, blijven merken dat hun gedrag niet normaal is. Niet geweest is en ook nooit zal worden! En daar zit het verschil: De boosheid, de irritatie van jou en mij wordt niet meer binnengehouden, maar wordt… juist: GEUIT…!!

Als je nu ook met je hoofd ongemerkt “ja” zat te knikken, ben jij zeer waarschijnlijk een van die bijna 40% van de mensen die besloten hebben dat we niet terug gaan naar de situatie van voor de kredietcrisis. Die besloten hebben dat het tijd is om hun mond open te doen en actie te blijven voeren.

Weet je dat op dit moment heel veel mensen in, maar vooral van buiten de financiële branche bezig zijn om te kijken -en te bepalen!- hoe de structuren van de nieuwe nabije financiële toekomst er uit komen te zien?! En dat die nieuwe structuren echt fundamenteel anders zijn ?! Er is de  afgelopen jaren echt al heel veel “achter de schermen” in werking gezet, wat door de huidige crisis versneld op de rails wordt gezet.

Kunnen wij daar aan meewerken dan? JA!  Door ons allemaal te richten op deze positieve ontwikkelingen en daar onze energie op te richten, komt daar namelijk de aandacht op. En niet op de achterhoedegevechten van een generatie bankiers en topmanagers die in de oude wereld zullen blijven hangen. Kijk om je heen! Kijk naar de bankiers, de managers, de ondernemers, die wél bezig zijn om vanuit onze hedendaagse ethiek en moraliteit een transparant en eerlijk financieel systeem te helpen bouwen! Ze zijn er…nog niet veel, maar ze zijn er wel!

Maar…hou het niet bij kijken, je kunt ook al veel doen! Je kunt al verantwoord bankieren, je kunt al verantwoord verzekeringen afsluiten, je kunt al verantwoord sparen en beleggen, je kunt je al echt onafhankelijk laten adviseren! Gebruik die mogelijkheden dan ook die er nu al zijn, zodat juist dié mogelijkheden meer en meer worden. Zodat de achterblijvers in de oude wereld nog maar twee, nee eigenlijk nog maar één keus hebben: meeveranderen of….: verdwijnen…

Dus blijf er over praten, er over schrijven, er over actie voeren, blijf het doen: blijf in beweging, zodat de -financiële- wereld nog sneller in beweging komt!

Ik ga ervoor! en jij….?!

Zijn we toch mooi samen weer aan het eind van dit blog gekomen…..beloning!

John Legend – If you’re out there. Een  hele aparte uitvoering van dit inspirerende nummer…. Gewoon luisteren, kijken, voelen.

….en daarna dus: DOEN!!